Rato acicalouse de mañanciña para ir á escola. Mais cando ía saír, apareceulle un problema: ao pé do seu burato estaba o gato, que aquela mañá non almorzara. E el non quería faltar, pois celebraban o Magosto.
Disfrazouse de vampiro e botou fóra, pero o gato abalanzouse sobre el e case o pillou coas súas gadoupas: seica o recoñeceu polo olfacto. Probou vestido de señora con perruca, tacóns e toda perfumada, mais pouco lle faltou para quedar entre os dentes do gato, que lle contou que o descubrira polo rabo. Vestiu logo unha lata de pementos morróns, puxo de casco un dedal na cabeza, unha agulla de calceta fixo de lanza e montou a cabalo dunha vasoira de váter da xente. Talmente un cabaleiro disposto a enfrontarse ao dragón. Desta vez o inimigo pegoulle unha poutada á lata, que baixou a rolos polo camiño ata bater contra unha árbore. Saíu dela mareado e agachouse debaixo dun ourizo seco das castañas. Cando o gato o descubriu e el daba todo por perdido, un enormísimo laio espantou até os paxaros: o gato, que cravara unha espiña na lingua, fuxiu miando desesperado.
Rato puido ir á escola, seguro baixo o seu traxe de camuflaxe. Mais cando chegou xa o magosto rematara. ¡Mágoa de banquete perdido! Entón Venturiña, a fermosa profe de Educación Fisica pousou os seus doces beixos no bico do seu fociño. Daquela, a fame pasoulle de golpe e o seu corazón inchoulle até case rebentar a pelica de picos... ¡Ai, o amor!
